Ameryka Centralna

W końcu przyszedł koniec naszego pobytu w Meksyku i Ameryce Centralnej. Dzisiaj poszliśmy odwiedzić muzea, bo wstęp do wszystkich jest za darmo.
Na początek wybraliśmy sie do Pałacu Sztuk Pięknych. Zrobiliśmy zdjęcia hallu w stylu art deco. Nie weszliśmy do środka, bo kolejka była bardzo długa. Pojechaliśmy więc do Chapultepec do Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Zgromadzone są tam dzieła artystów, którzy tworzyli w Meksyku w XX w. Jest tam wiele bardzo ładnych dzieł m.in. jedno Fridy Kahlo pt. „Dwie Fridy”. Muzeum zrobiło na nas bardzo dobre wrażenie i byliśmy pozytwnie zaskoczeni wystawami. Spodziewaliśmy się jakichś udziwnionych obrazów, a były bardzo ciekawe i ładne.
Następnie poszliśmy do Muzeum Sztuki współczesnej Rufina Tamayo. Trochę nas rozczarowało, bo wystawa była bardzo mała i dzieła nie tak ciekawe jak w poprzednim. Mimo to nawet się nam podobało.
Potem poszliśmy w stronę Castillo de Chapultepec. Żeby znaleźć wejście na górę musieliśmy obejść dookoła całe wzgórze Wstęp oczywiście był za darmo Z góry roztacza się bardzo ładna panorama na miasto. Pogoda dopisywała, więc widoczność była bardzo dobra. Pokręciliśmy się trochę po zamku i poszliśmy z powrotem do hotelu.
Wysiedliśmy z autobusu przy plaza Hidalgo i poszliśmy coś zjeść do parku Alameda. Dzisiaj wybór padł na hot dogi (3 za 15 pesos). Były całkiem niezłe, więc zamówiliśmy je jeszcze raz.
Wróciliśmy do Pałacu Sztuk Pięknych, ale kolejka była jeszcze dłuższa. Poszliśmy więc do hotelu, bo byliśmy zmęczeni, a czekało nas jeszcze pakowanie.
No i to jest koniec naszej wielkiej przygody. Było super! Podróż życia! Dziekuje Madzia :*

W sobotę większość mieszkańców Ciudad de Mexico wypoczywa w Xochimilco, albo w Chapultepec. My tym razem wybraliśmy pierwszą sekcję Chapultepec, bo postanowiliśmy odwiedzić ogród zoologiczny. Za wejście do zoo nic się nie placi, ogród jest duży, zadbany i bardzo dobrze zorganizowany (w połowie lat 90-tych był przebudowany za ponad 30 milionów dolarów). Na miejscu były prawdziwe tłumy (nic dziwnego, kiedy miasto liczy 50 milionów mieszkańców). W ogrodzie znajdują się przede wzystkim zwierzęta z Ameryki Północnej, Centralnej i Południowej, jest też sporo przedstawicieli fauny afrykańskiej i kilka gatunków zwierząt z Azji. Najbardziej podobało nam się w ptaszarium, gdzie pelikany, tukany i papugi chętnie pozowały do zdjęć:) Najsłodszy był jednak kalifornijski lew morski, którego podglądaliśmy przez szybę w podziemiach jego akwarium. Zwiedzenie calego ogrodu zajeło nam dobre 2 godziny. Po wizycie w zoo podjechaliśmy autobusem do centrum handlowego Reforma 222 – nic specjalnego. Większość sklepów jest taka sama, jak u nas. No i nie było praktycznie żadnych wyprzedaży!
Z Reformy 222 przespacerowaliśmy się Paseo de la Reforma aż do Centro Historico, pokręcliliśmy się trochę po sklepach (było baardzo ciężko, bo w sobotę centrum miasta zamienia się w gigantyczne targowisko). Następnie przecisnęlismy się przez rzekę ludzi i poszliśmy w kierunku Plaza San Juan. Na targu z pamiątkami kupiliśmy magnesy, a w sklepie z alkoholem zaopatrzyliśmy się w tequilę i ugh! mezcal:}. Wrócilismy do parku Alameda i w „naszym” stoisku zjedlismy kolację – Maciek wybrał pambazo i sope (duża trotilla posmarowana puree z fasoli, z sałatą, serem i wołowiną). Ja zamówiłam grubaskę:} – moja gordita była przepyszna:). Jest to duża, gruba tortilla, przecięta na pół i wypełniona farszem – ja wybrałam pieczarki z serem. Całość oczywiście polana była chile. Mniaaam! Tak minał nam kolejny, smaczny dzień:).

Dzisiaj pojechaliśmy do wesołego miasteczka:) Rano jak zwykle poszlismy na kawę, a potem złapalismy metro do Chapultepec. Dobrze, ze nie zrywaliśmy się wcześnie z łóżka – w internecie było napisane, że miasteczko otwiera się o 10.00, na miejscu okazało sie jednak, że wejsc mozna dopiero o 11.00. Musielismy poczekać jakieś 15 minut. Kupiliśmy bilet „platinum”, bo uprawnia on do najwiekszej liczby przejażdżek. Przeliczyliśmy wszystko i stwierdziliśmy, że 150 pesos to dobra cena, jeśli chce się skorzystać z najlepszych atrakcji w parku.
Zaczęliśmy spokojnie – poszlismy do „kina”;) Wiedzielismy, że nam się spodoba, bo kiedyś byliśmy juz w podobnym miejscu w Singapurze. Zapięliśmy pasy i wybraliśmy się na koszmarną, wirtualną przejażdżkę:} Nastepnym punktem programu byl „Raton loco” – bylo straaasznie! Jezdziliśmy wagonikami, które zakręcały, jak szalone, wyglądało to tak, jakbysmy zaraz mieli wypaść z torów:) Na końcu wszystko zaczęło się jeszcze kręcic i zupełnie nie wiedzieliśmy, co sie dzieje. Suuuper:) Bylismy pełni adrenliny, więc szybko pobiegliśmy na „Cascabel”…to było coś strasznego! Gigantyczna pętla – najpierw kolejka pruła do przodu, zrobiismy pętlę (otworzyłam oczy na chwilę, ale szybko je znowu zamknelam;)), potem kolejka się cofnęła i zrobiliśmy kolejną pętlę. Myslałam, ze to już koniec tego wariactwa, ale nie! Popędziliśmy jeszcze do tyłu i na chwilę zawisnęlismy w powietrzu…brrr! Strasznie nas ta przejażdżka zmęczyła. Postanowilismy odpocząć na kartodromie – słowo daję, chyba trafił mi się felerny samochód. Mogłam jedynie jechac do tyłu:} Wszyscy na mnie wpadali, ja sama też obijałam się o bandę. Wkurzyłam się i wysiadlam z samochodu, żeby wybrac inny. W tej samej chwili strażniczka zaczęła na mnie wrzeszczeć, ze mam wsiadac z powrotem i blablabla;) Jakoś przetrwałam te kolejne kilka minut:}. Dla uspokojenia nerwów poszliśmy do labiryntu luster (udało nam się dosyć szybko wydostać:)). Potem była „Montana rusa” – najwieksza atrakcja i symbol Feria de Chapultepec – szalony, 40-letni rollercoaster, cały z drewna:D To dopiero była super przejażdżka:). Odpoczęlismy po niej w „Julio Verne”, gdzie z gromadką dzieci oglądaliśmy film o dinozaurach;). Nastepnie wskoczyliśmy na wielki, falujący i kręcący się w kółko parasol – kręcił się tak szybko, że ledwo dawałam radę trzymać się barierki:) Heeeh….Żeby nie obniżyc za bardzo poziomu adrenaliny, poszliśmy znowu na „Raton loco” (jak usiedliśmy w wagoniku, zaczęłam się zastanawiac, co ja tu właściwie robię kolejny raz;)). Było tak samo strasznie! . Na koniec spłynęliśmy w „Troncos” – dobrze, że była ładna pogoda, bo po tej przejażdżce byliśmy cali mokrzy :}. Nie mielismy przy sobie zegrka, ale wiedzieliśmy, że spędziliśmy w miasteczku mnóstwo czasu. Na stacji metra okazało się, że było juz po 15.00. Dojechaliśmy do centrum. Pospacerowaliśmy jeszcze po parku Alameda i w jednym ze stoisk z jedzeniem zamówilismy sobie pyszne pambazos (ogromne, nasączone salsą i zrumienione bułki z farszem z ziemniaków i mięsa, z sałatą, śmietaną i serem) i quesadillas (tortille z pysznym, ciągnącym sie serem z Oaxaci (quesillo); jako farsz wybraliśmy kurczaka). W pełni usatysfakcjonowani pyszną kolacją wróciliśmy do hotelu. Jutro znowu jedziemy do Chapultepec, tym razem wybieramy się do zoo:).

Dzisiaj zaplanowaliśmy sobie przejażdżkę autobusem po mieście. Jeździ się double-deckerem z otwartym dachem. Do wyboru są 2 trasy: Chapultepec-Centro Historico oraz Ruta Coyoacan/Tlalpan/San Angel.
Do autobusu wsiedliśmy na Zocalo. Trasa autobusu przebiegała prze centrum historyczne Meksyku oraz południowo-zachodnie dzielnice.
Początek trasy był nam dobrze znany, bo wczoraj byliśmy na długim spacerze. Dzięki przejażdżce autobusem dowiedzieliśmy się więcej szczegółów doytyczących miejsc, które widzieliśmy wcześniej. Następnie autobus jechał przez dzielnicę (w Meksyku dzielnice nazywają się colonias) Polanco. Znajduje się w niej mnóstwo sklepów i butików znanych projektantów mody. Poza tym jest tu dużo ładnych domów, a ulice są bardzo zadbane.
Następną dzielnicą, która odwiedziliśmy była Chapultepec. Prześliczna zielone miejsce bardzo blisko centrum miasta. Jest tutaj bardzo ładny park Bosque de Chapultepec z małymi jeziorami, zoo, ogrodem botanicznym oraz wesołym miasteczkiem. Miejsce bardzo chętnie odwiedzane przez miejscowych w weekendy.
Potem odwiedziliśmy Condensę. Budynki w tej dzielnicy są bardzo podobne do europejskich domów. Tutaj też zmieniliśmy autobus i rozpoczęliśmy południową trasę.
Tą trasą jeździ dużo mniej osób, chociaż jest równie ładna jak poprzednia. Przebiega przez dzielnice Condensa, San Angel, Tlalpan, Coyoacan oraz Ciudad Universitaria. Przejeżdzaliśmy obok World Trade Center, plaza de Toros, stadion, na którym odbywały się Mistrzostwa Świata w 1986 roku oraz miasteczko uniwersyteckie.
Gdy tak jechaliśmy na południe mieliśmy bardzo ładny widok na „przedmieścia” Meksyku. To miasto jest ogromne!
Najbardziej spodobał się nam Coyoacan. Bardzo spokojna dzielnica z ladnymi budynkami i placami. Znajduje się tam też dom znanej malarki Fridy Kahlo.
Po skończeniu trasy południowej musieliśmy czekać ponad godzinę na przyjazd autobusu, który nas zawiózł do centrum.
Cały dzień spędziliśmy w autobusie, ale było warto, bo sami byśmy tych miejsc nie odwiedzili, a warto.

Gzieś przeczytaliśmy, że parada z okazji Dnia Niepodległosci zaczyna się o 9.00. Jednak gdy o 8.00 zadzwonił budzik, poszliśmy dalej spać:) Wstaliśmy o 9.00 i włączylismy tv. Dobrze, że nie zrywaliśmy się z łóżka za wczesnie – o 9.00 rozpoczęły się dopiero wszystkie ceremonie, odczyty itd. Nic ciekawego:) Zebraliśmy się powoli i przed 11.00 szliśmy w kierunku Zocalo – na ulicach było mnóstwo ludzi, nad głową co chwilę przelatywały nam samoloty i helikoptery. Parada już się zaczęła. Ulicami maszerowali żołnierze, marynarze, spadochroniarze, pielęgniarki…Możnaby wymieniać długo:) Przemieszczaliśmy się razem z tłumem z ulicy na ulicę i podziwialismy rozmach, z jakim Meksykanie świętują rocznicę niepodległości. Za rok będzie tu na pewno niesamowita impreza – Meksyk już zaczął przygotowania do obchodów 200-lecia niepodległosci.Oni naprawdę potrafią świętować, szkoda, że u nas 11 listopada oznacza dla większości ludzi jedynie dzień wolny…
Spacerowaliśmy tak dość długo, w końcu udało nam się dotrzec do Parku Alameda – a tam przywitał nas ogromny jarmark, mnóstwo sprzedawców i jeszcze więcej kupujących:) Płyty, pamiątki, ubrania, jedzenie…wszystko, czego człowiek zapragnie;) Pokręciliśmy się trochę po parku, a potem poszliśmy wzdłuż Paseo de la Reforma aż do Monumento a la Independencia. Po drodze zobaczyliśmy też słynną Torre Caballito. Po południu postanowiliśmy pójść do kina:) Wybraliśmy komedię „La cruda verdad” („The ugly truth”) z Katherine Heigl i Gerardem Butlerem. Było całkiem śmiesznie:D. Wieczorem wróciliśmy do domu i kontynuowaliśmy nasz maraton z „Greekiem”. Jutro wybieramy się na przejażdzkę Turibusem:) Znowu cały dzień w autobusie…;)

Rano wstaliśmy z zamiarem pojechania na wycieczkę double deckerem po mieście. Najpierw poszliśmy poszukać knajpy, gdzie serwują śniadania. Nie znaleźliśmy nic ciekawego, więc poszliśmy do naszej piekarni „Ideal”. Wybraliśmy tam sobie przepyszne empanadas z szynką, serem, z pieczarkami i sałatką z kurczakiem. Każdy miał po 3. Do tego poszliśmy po kawę do 7 Eleven i śniadanie gotowe Zjedliśmy je na świeżym powietrzu koło Pałacu Sztuk Pięknych.
Potem udaliśmy się do Zocalo, bo stamtąd odjeżdżał autobus. Przez obchody niepodległości organizacja ruchu była mocna zmieniona i autobus tego dnia nie jeździł. Przeszliśmy się po placu, żeby zobaczyć jak idą przygotowania do obchodów. Wielka scena stała już gotowa i odbywały się na niej próby. Na placu było dość sporo ludzi oraz artystów ulicznych: mimów, żonglerów, tancerzy i ludzi na szczudłach w narodowych strojach.
Po krótkiej przechadzce wróciliśmy do hotelu, żeby zdecydować co robić. Wybór padł na Xochimilco. Jest to jedno z ulubionych miejsc wypoczynkowych mieszkańców Meksyku. Dawno, dawno temu było to jezioro, gdzie ludzie składowali warstwami roślinność i muł. W ten sposób przygotowywali podłoże pod żyzne ogrody, które nazywały się chinampas. Takich ogrodów powstało mnóstwo i dzięki temu całe jezioro było pokryte kanałami, które przetrwały do dziś. Cała sieć liczy sobie 180 km długości). Po kanałach pływa się gondolami (trajineras).
Xochimilco jest oddalone od centrum miasto o ponad 20 km, więc musieliśmy pojechać metrem na końcową stację, a potem pojechać podmiejską kolejką (tren ligero) do Xochimilco. Podróż trochę zajmuje, ale nie jest uciążliwa.
Na miejscu drogę do przystani wskazali nam miejscowi i dobrze umiejscowione znaki. Po drodze kupiliśmy sobie jeszcze po pysznym taco z kurczakiem, ziemniakami, cebulą, serem (quesillo) i sosem pikantnym.
Po dotarciu na przystań dogadaliśmy się z gondolierem, żeby nas przewiózł po kanale przez godzinę.
Przejażdżka była bardzo przyjemna i spokojna. Nie było zbyt dużo osób, więc nie było tłoczno. Po kanale pływały łódki ze śpiewakami i grajkami (mariachi), ze sprzedawcami napojów i jedzenia oraz ubrań. W weekendy ludzie przyjeżdżają tu całymi rodzinami z przyjaciółmi i zamawiają jedzenie i picie i robią sobie imprezę na gondoli
Po przejażdżce udaliśmy się w drogę powrotną. Równocześnie zdecydowaliśmy, że pojedziemy do Bazyliki Guadelupa, najbardziej znanego kościoła w Meksyku. W tym miejscu w 1531 roku nawróconemu na chrześcijaństwo Indianinowi Juanowi Diego objawiła się Matka Boska, której wizerunek utrwalił się na jego szacie. Od tego czasu jest to miejsce kultu i powstała tu piękna bazylika. Wokół niej znajduje się wiele mniejszych kaplic.
Po obejrzeniu wszystkiego poszliśmy zjeść. Wybraliśmy mały lokal na targu. Zjedliśmy zupę oraz główne danie. Magda miała coś podobnego do placku ziemniaczanych (tortas de papas) a ja dostałem chichiarron en salsa verde.
Po drodze do hotelu wstąpiliśmy do piekarni po trochę słodkości Wieczorem oglądaliśmy seriale i popijaliśmy tequile
Po 22 ubraliśmy się i założyliśmy szaliki z napisem „Viva Mexico”, które kupiliśmy wcześniej i poszliśmy na plac, żeby zobaczyć główną część obchodów niepodległości i sztuczne ognie. Na ulicach zabawa trwała już na dobre pomimo padającego deszczu. Ludzie psikali się sztuczną pianą z aerozolu (nam też sie dostało ), gwizdali w trąbki i byli bardzo podekscytowani. Wszyscy zmierzali na plac, więc nie wiedzieliśmy czy damy radę wejśc. Okazało się, że nie było tak źle. Udało nam się wejść bez problemu, ale swoje musieliśmy odstać i przejść przez ochronę. Na placu nie było tak dużo ludzi jak nam się wydawało. Do tego nie widzieliśmy żadnych turystów, więc byliśmy otoczeni przez miejscowych
O godzinie 23 rozległ się dźwięk dzwonu. To obecny prezydent uderzył w niego i rozpoczął „grito de independencia”. Grito zostało pierwszy raz wypowiedziane przez Manuela Hidalgo w 1810. Jak tylko skończył sztuczne ognie rozjaśniły niebo. Wszyscy bili brawo i wiwatowali. Viva Mexico! Mogę sobie wyobrazić jaka będzie fiesta za rok, kiedy Meksyk będzie obchodził 200. rocznicę odzyskania niepogległości.